Lugo, 10 de xullo de 2025.
O panorama político lucense alcanzou un novo fito na irrelevancia coa súa última ocurrencia: un «Plan Estratéxico de Visibilidade» que promete «poñer a Lugo no mapa» sen aclarar como nin por que. O equipo de goberno, experto en medidas que soan ben pero resolven pouco, optou por iniciativas como chamar peonil á Rúa do Teatro mentres os coches seguen circulando porque «ninguén se entera do cambio». O concelleiro de Ideas Brillantes defendeu a estratexia: «O importante é que se fale de nós, aínda que sexa para queixarse».
A oposición, lonxe de ofrecer un contrapeso, converteu o pleno municipal nun galiñeiro onde as reprobacións son a única lingua. Os partidos acúsanse mutuamente de «populismo» por aprobar medidas baleiras, pero calan cando os seus líderes autonómicos ou nacionais replican a mesma táctica con orzamentos máis abultados. «En Lugo é un disparate, pero en Santiago é visión de futuro», espetou un portavoz opositor, sen notar a contradición. Mentres, os medios de comunicación locais, que deberían vixiar este corral, prefiren vender a súa imparcialidade ao mellor postor, convertendo titulares en publirreportaxes e as súas redaccións en gabinetes de prensa ao servizo do concelleiro con mellor axenda de contactos.
A cidadanía, atrapada neste circo de egos e promesas baleiras, comeza a sospeitar que a política local é un xogo de espellos onde ninguén asume responsabilidades. Mentres os problemas reais –o declive do comercio local, o caos circulatorio ou o abandono dos barrios máis alá da Muralla, onde o investimento se esvae mentres se remodelan as mesmas prazas do centro que xa foron renovadas hai un lustro– se acumulan, goberno e oposición compiten polo titular máis rimbombante. En Lugo, a política non é unha arte nin unha ciencia; é un reality show onde todos perden, menos os que saben posar para a foto.
