Hai decisións políticas difíciles de comprender. E despois están as que parecen unha broma de mal gusto.
Durante anos, numerosos veciños denunciaron as consecuencias dun modelo de lecer nocturno que converteu o descanso nun luxo. Ruído ata altas horas da madrugada, alteracións constantes da convivencia, sucidade e a sensación de que o dereito duns poucos a facer negocio prevalece sistematicamente sobre o dereito de moitos a vivir con tranquilidade.
Ante esa realidade, o Concello aprobou unha medida razoable, adiantar a hora de peche de determinados establecementos nas zonas máis saturadas ou afectadas polas molestias. Non era unha prohibición nin unha cruzada contra o lecer nocturno. Era, simplemente, un intento de equilibrar intereses contrapostos e de aliviar unha situación que para moitos residentes se volvera insostible.
Agora, a xustiza deulle a razón a un dos empresarios que recorreron a norma. A sentenza debe respectarse, como non pode ser doutro xeito. Pero o verdadeiro problema non é xurídico, senón político.
Porque quen liderou esa batalla contra unha medida destinada a protexer a convivencia veciñal non é unicamente un empresario do sector. Para a nova alcaldesa, resulta ser a persoa máis idónea para dirixir a Concellería de Deportes, Infancia e Xuventude. E é aí onde a cuestión adquire unha dimensión moito máis preocupante.
Ninguén discute o seu dereito a defender os seus intereses económicos nin a recorrer unha decisión administrativa que considera inxusta. Estamos a falar da persoa encargada de deseñar e dirixir as políticas municipais dirixidas á mocidade, alguén que debería ser un referente na promoción de hábitos saudables, do deporte, da educación en valores e de formas de lecer compatibles co benestar individual e colectivo.
A cuestión non é xurídica, senón ética e política. Mentres desde as institucións se fala de fomentar estilos de vida saudables e alternativas de lecer enriquecedoras para a mocidade, os seus intereses privados dependen dunha actividade cuxa rendibilidade está vinculada á prolongación da vida nocturna e a un tipo de entretemento que dificilmente pode presentarse como o modelo educativo ou social ao que deberían aspirar as políticas públicas de xuventude.
E aquí a responsabilidade xa non é só de quen ocupa o cargo. Tamén o é do goberno que decidiu nomealo. Era realmente a persoa máis axeitada para representar as políticas de xuventude? Ninguén advertiu a enorme contradición que supón situar á fronte destas competencias a alguén cuxos intereses empresariais poden entrar en conflito cos obxectivos que debería perseguir desde a administración?
A sentenza poderá pechar un litixio concreto. O que non resolve é a cuestión de fondo, a credibilidade de quen goberna. Porque resulta difícil tomar en serio determinados discursos sobre convivencia, benestar ou protección da mocidade cando quen os pronuncia colocou á fronte desas políticas a alguén cuxa traxectoria empresarial se atopa precisamente no centro do debate que di querer abordar.
Ao final, a imaxe que queda é a dunha administración incapaz de percibir unha contradición evidente. E cando iso ocorre, os cidadáns non podemos evitar pensar que, unha vez máis, o lobo foi nomeado gardián do rabaño.
