Durante anos, Elena cultivou con esmero esa imaxe de proximidade que tanto gusta en política, sorriso medido, palabras coidadosamente temperadas e unha habilidade case artística para dicir moito sen comprometerse a nada. Pero esta semana, Elena decidiu quitarse a careta. E o que aparece debaixo non é un monstro, nin un vilán caricaturesco… senón algo bastante máis inquietante, unha persoa perfectamente cómoda coa ausencia de principios.
Porque o verdadeiramente chamativo non é só que cambie de opinión. Iso, en política, podería incluso interpretarse como flexibilidade. O desconcertante é que parece non haber nunca un punto de partida claro, as súas conviccións non evolucionan, simplemente substitúense. Como se os principios non fosen unha guía, senón un estorbo do que desprenderse cando resulta inconveniente.
Os seus seguidores chámanlle pragmática. Os seus críticos, oportunista. Pero mesmo entre quen a rodea de preto, o ambiente resulta revelador, máis ca respecto, parece haber unha prudente distancia, case un temor silencioso. Non é a admiración a que mantén a cohesión, senón a cautela. Porque cando alguén demostra unha e outra vez que os principios son intercambiables, a confianza deixa de ser un terreo firme.
Tal vez un dos episodios máis ilustrativos é a moción de censura que acaba de presentar apoiándose nunha tránsfuga, nun ano especialmente convulso no concello, marcado por baixas importantes que deixaron o equilibrio institucional nunha situación fráxil. O que para algúns foi unha xogada estratéxica, para outros supuxo a confirmación de que, no seu caso, as liñas vermellas non existen, só hai oportunidades mellor ou peor aproveitadas.
E, con todo, sería inxusto acusala de incoherente. Elena é profundamente coherente… consigo mesma. A súa brúxula non apunta cara a valores, nin cara a ideais, senón cara á conveniencia. E nese sentido, poucas veces se equivoca.
Ao quitarse a careta, non revela unha identidade oculta. Máis ben confirma o que moitos sospeitaban, que non había nada detrás que ocultar, salvo unha extraordinaria habilidade para adaptarse, resistir e prosperar nun entorno onde a integridade, a miúdo, é un luxo prescindible. E onde, quizais por iso mesmo, o respecto acaba sendo substituído por algo moito menos nobre: o medo.
A foto resume mellor ca calquera discurso este clima. Nela, Candia aparece rodeada polos membros do seu partido, todos aliñados, todos presentes… pero ningún realmente aí. As caras son longas, as miradas esquivas, os xestos tensos. Non hai rastro de convicción nin de entusiasmo, só a disciplina de quen sabe que está onde lle toca, aínda que preferiría non estalo. Máis ca un equipo, parecen reféns dunha inercia que non controlan, conscientes —quizais— de que o que se está a facer non resistiría unha mirada demasiado honesta…
