A cidade de Lugo está de festa, e non é polo San Froilán. A súa muralla, ese coloso de pedra declarado Patrimonio da Humanidade, cumpre 2.000 anos rindo na cara de invasores, turistas despistados e ata dos algoritmos de Google Maps. Mentres outras fortalezas caen co tempo, a de Lugo mantense coma un campión invicto, e non só polas súas pedras milenarias, senón grazas a un trío de defensas que farían tremer a calquera César: a A-6, un tren que é máis lenda que realidade e unha chuvia que parece programada por un druída vingativo. «Aquí non entra nin o WIFI», chancea Manolo, o mítico dono do bar A Rúa Nova, mentres seca un vaso cunha calma que só ten quen sabe que ninguén vai interrumpir.
A A-6: o campo de minas dos césares modernos
Esquece as catapultas e o aceite fervendo. A verdadeira barreira de Lugo é a A-6, unha estrada que parece deseñada por un enxeñeiro con resentimento persoal contra a vida mesma. Os seus baches son cráteres dignos dunha película de Mad Max, e as súas curvas, un labirinto que faría chorar a Teseo. «Quen se atreve a vir pola A-6 xa merece unha estatua na praza Maior», di Manolo, axitando un licor café como se fose un trofeo. «Se pasas do primeiro quilómetro sen chamar á grúa, xa es un de nós.»
O tren: o unicornio dos horarios
Se a A-6 é o foxo, o tren a Lugo é unha criatura mitolóxica que ninguén viu. Os horarios dos trens son un papiro indescifrable, e a estación, un lugar onde o tempo se detén. «Os trens? Eses chegan cando lles peta, se é que chegan», di Sabela, empregada da estación, mentres engurra o mapa dos horarios ferroviarios. Os poucos aventureiros que baixan dun tren en Lugo chegan con ollos de náufrago e barbas de ermitán, como se tivesen cruzado Galicia enteira a pé, cunha empanada como única compaña.
A chuvia: o exército celestial de Lugo
Pero a verdadeira arma secreta está no ceo. A chuvia lucense, tan imprevisible como un político en campaña, é a garda pretoriana da muralla. Acompañada dunha néboa que parece sacada dunha novela de Poe, fai que os paraugas sexan un sinal de fraqueza. «O sol? Iso é un conto que contan os vellos nas tabernas», explica Xosé, guía local, sinalando un charco que leva alí desde o reinado de Augusto. Os turistas que chegan sen chuvasqueiro son enviados de volta cun «volve cando aprendas».
Conclusión: unha fortaleza que ri do destino
Lugo non precisa almenas nin lexionarios. A A-6, o tren fantasma e a chuvia eterna forman unha barreira que nin o mellor exército romano podería superar. «Catapultas? Para que?», ri Manolo mentres recolle unha cunca baleira. «Con estas defensas, os invasores vanse antes de chegar a Nadela. Que veñan, se teñen valor!»